१०

शंकरस्य

ईशावास्यमिदं सर्वं चक्षोः सूर्यो अजायत। इति श्रुतिरुवाचातो महादेवः परावरः।।१।।

अष्टमूर्तैरसौ सूर्यो मूर्तित्वे परिकल्पितः। नेत्रं त्रिलोचनस्यैकमसौ सूर्यस्तदाश्रितः।।२।।

यस्य भासा सर्वमिदं विभातीति श्रुतेरिमे। तमेव भान्तमीशानमनुभान्ति खगादयः।।३।।

ईशानः सर्वविद्यानां भूतानां चेति च श्रुतेः। वेदादीनामप्यधीशः स ब्रह्मा कैर्न पूज्यते।।४।।

यस्य संहारकाले तु न किञ्चिदवशिष्यते। सृष्टिकाले तु पुनः सर्वं स एकः सृजति प्रभुः।।५।।

सूर्याचन्द्रमसौ धाता यथापूर्वमकल्पयत्। इतिश्रुतेर्महादेवः श्रेष्ठोsर्च्यः सकलार्चितः।।६।।

विश्वं भूतं भवद्भव्यं सर्वं रुद्रात्मकं श्रुतम्। मृत्युंजयस्तारकोsतः स यज्ञस्य प्रसाधनः।।७।।

विषमाक्षोsपि समदृक्साशिवोsपि शिवः स च। वृषसंस्थोsप्यतिवृषो गुणात्माप्यगुणोsमलः।।८।।

यदाज्ञामुद्वहन्त्यत्र शिरसा सासुराः सुराः। अन्नं वातो वर्ष इतीषवो यस्य स विश्वपाः।।९।।

भिषक्तमं त्वां भिषजां शृणोमीति श्रुतेरयम्। स्वभक्तसंसारमहारोगहर्तापि शंकरः।।१०।।

Top